Dindoa 4 kampioen!

Dindoa 4 kampioen!

Gepubliceerd in nieuws Geschreven door  19 februari 2017

Dindoa 4 kampioen: ‘succes is het uitsluiten van toeval’

Afgelopen zaterdag werd Dindoa 4 kampioen van de 2e klasse E. Dindoa 4, een bont gezelschap van vrienden en vriendinnen, werd vorig jaar al 2 keer kampioen (veld en zaal) in de 3e klasse, maar deed het dit jaar weer dunnetjes over. Teammanager en speler Debbie van der Knaap is in haar nopjes met het eclatante kampioenschap. Ze legt uit dat er in de zomer diverse fundamenten zijn gelegd die er tot hebben geleid dat Dindoa 4 wederom met haar breed gevulde prijzenkast verder mocht aanvullen. Ze zegt, terwijl ze schittert van oor tot oor: ‘Je kan zien dat vriendschap en plezier tot mooie dingen kan leiden zoals dit kampioenschap’. Het ging echter allemaal niet vanzelf.

Stilstaan is achteruitgang

Toen de zaakwaarnemers van Anna van der Horst, Eline Odding en Vincent Stoffelsen afgelopen zomer contact zochten met teammanager van der Knaap, hapte zij direct toe. Teams hebben verversing en kwaliteitsinjecties nodig om gretig en fris te blijven. Deze 3 nieuwe kwaliteitsspelers hebben bijgedragen het opportunistische spel van het 4e te verfijnen. ‘De 3 spelers hebben het niveau van het 4e naar een duidelijk hoger niveau weten te brengen’ vertelt van der Knaap uiterst content. Verder werd er versterking gezocht op de voetbalvelden waar Roel van der Weide, kopspecialist van DVS 5, werd los geweekt. De spelers van Dindoa 4 zagen dat Roel hoog sprong op de voetbalvelden, en verwachtten dat hij daarmee een belangrijke rol in de rebound zou kunnen vervullen.

Trainingsweekend: “The will to win is important, but the will to prepare is vital.”
Dat dit succes niet is komen aanwaaien staat buiten kijf. Voor dag en dauw werd op zaterdag 13 augustus de eerste stap naar dit kampioenchap gezet. Het 4e werd opgetrommeld om onder de bezielende leiding van Harderwijkse Rody van de Vliert, de Ermelose heiden en bossen in te trekken. Een hardloopparcours en bootcamp vulden het begin van dit trainingsweekend. Met een programma waar zelfs atleten als Paul Pogba, Badr Hari en Chris Froome van zouden schrikken, werd de conditie van de spelers van het 4e op de proef gesteld en in sneltreinvaart verbeterd.

Rolstoelbasketballclinic als opmars naar het kampioenschap

Nadat vorig jaar bleek dat Paul Toes, paralympisch rolstoelbasketballer in Rio de Janeiro afgelopen jaar, het vierde team van dindoa klaar stoomde voor de beslissende fase van het korfbalseizoen, is er dit jaar gekozen om de man die altijd denkt in kansen opnieuw een clinic te laten verzorgen. Never change a winning rolstoelbasketballclinic was de heersende gedachte bij het vierde. Daarom stond afgelopen vrijdag – één dag voorafgaand aan de kampioenswedstrijd – Paul Toes weer voor de groep en liet hij het 4e ervaren hoe leuk en zwaar het is om te rolstoelbasketballen. De teamgeest was al sterk merkt Bart Ruitenbeek op, maar door dit soort activiteiten groei je nog meer naar elkaar toe.

 

El clasico NKC’2 – Dindoa 4

Doordat de wedstrijd van 7 januari werd uitgesteld en verplaatst naar 18 februari hadden de nummers 1 en 2 van de competitie elkaar nog niet eerder getroffen dit zaalseizoen. Dindoa 4 begon deze wedstrijd met 2 punten voorsprong, maar als NKC de laatste 2 wedstrijden tegen Dindoa zou winnen, zou het alsnog de ploeg uit Nijverdal zijn geweest die met de cup met de grote oren naar huis zou gaan. Dindoa 4 was op volle sterkte naar Nijverdal uitgerukt: 16 spelers en coach Peter van Marle waren van de partij. Anne, Eveline, Eline, Anna, Bob, David, Jelco en Erik mochten in de basis starten. Dat Eveline toch kon spelen was een meevaller voor het team. De week voorafgaand was ze nog ziek, maar ze was fit genoeg toch te kunnen starten. Vincent Stoffelsen, de man die eigenlijk nog geblesseerd was aan zijn enkel, was diezelfde middag nog naar de lokale Intersport geweest om 2 braces te halen, zodat hij toch nog wissel kon zitten en invallen.

Zoals het een ware kampioenswedstrijd betaamt, gierden de eerste minuten de spanningen door het lichaam van de spelers. Anne van de Glind de topscorer van het team, schoot direct de eerste bal feilloos door de korf. Echt uitlopen zat er daarna niet bij, tot 6-6 bleven de ploegen aan elkaar gewaagd.  Net voor rust wist Dindoa 4 op slinkse wijze een gaatje te slaan: 6-8.

Coach van Marle zag dat de spelers vol positieve energie zaten, maar net iets té gretig en daardoor slordig waren.

Zijn woorden sloegen aan, want het 4e wist direct uit te lopen tot 6-11. NKC’51 2 gaf echter niet op en wist door 4 keer op rij te scoren terug te komen tot 10-11. De ervaring van het vierde maakte dat ze nog niet zenuwachtig werden, en weer uit wisten te lopen tot uiteindelijk 11-16. In deze fase van de wedstrijd lag het baltempo hoger, waren de schutters in vorm en was het duidelijk Dindoa dat de klok sloeg. Maar NKC’51 gaf nog geen gas terug, en wist weer aansluiting te vinden tot 15-16. Met nog 1 minuut op de klok gaf het scorebord nog een doelpunt verschil in het voordeel van Dindoa (17-18), maar een Houdini-act van NKC lag op de loer. Tegen die tijd waren wisselspelers Bart Ruitenbeek, Roel van der Weide en Eva Bosch al in het veld gekomen. Zelfs Vincent Stoffelsen, de man die nog geblesseerd hoorde te zijn, werd door coach van Marle van de bank gestuurd om zich klaar te maken voor een invalbeurt. Naar verluid schijnt Stoffelsen in navolging van spelers als Danko Lazovic, Robin van Persie en Colin Kazim, naar de Servische placentadokter Marijana Kovacevic te zijn geweest die spelers wonderbaarlijk snel weer fit weet te krijgen. Vincent zelf ontkent noch bevestigt deze verhalen. Desalniettemin raakte hij bijna opnieuw geblesseerd tijdens het warmlopen toen hij zag dat de meesterlijk spelende Bob van der Knaap een strafworp meekreeg in de laatste minuut. Vincent balde zijn vuist en sprong een gat in de lucht, maar landde bijna verkeerd toen hij zag hoe de aanvoerder van Dindoa 4, zijn snelheid gebruikte om naar binnen te gaan en onreglementair gestopt werd. Bob van der Knaap zelf maakte het verschil door de strafworp binnen te gooien en zo de eindstand 17-19 op het bord te zetten.

Toen de gebroeders van Westendorp rond half ’s 4 in de nacht naar huis fietsten keken zij terug op een gezellig kampioensfeest. Jelco, de oudste van de 2, sprak tegen David: ‘wat is het leven toch mooi als speler van het 4e!’