Commissie Internationale Contacten

Dindoa heeft in het verleden internationale contacten onderhouden en uitwisselingen gehad met Portugal (1995) en Slowakije (2001/2). Hierna is het een tijd stil geweest rondom de CIC, commissie internationale contacten. Het organiseren van een dubbelinterland in onze eigen Dindoahal deed de internationale gedachten weer opbloeien. Pieneke en Anne zijn lid geworden van de Werkgroep Internationaal Korfbal van de KNKV. Tegelijkertijd diende TuS Wesseling (Duitsland) zich aan als mogelijke nieuwe uitwisselingspartner.

Dindoa 3 beet in november 2007 de spits af door als voorbereiding op het zaalseizoen af te reizen naar Wesseling. Een weekend lang korfbalactiviteiten én gezelligheid. Begin november 2008 waren de rollen omgedraaid. TuS Wesseling kwam op bezoek in Ermelo. Ook dit jaar wist Dindoa 3 de ‘interland’ winnen. Natuurlijk was er ook in dit weekend tijd voor ontspanning. Daarnaast werd er serieus gepraat over de invulling van de uitwisselingen in de toekomst. In oktober 2009 vertrok Dindoa 3 opnieuw naar Wesseling. Ditmaal in gezelschap van Dindoa A3. Lees hieronder het verslag van Margriet…

Senioren 3 en A3 te gast bij TüSS Wesseling in Duitsland

Inmiddels is het traditie, de uitwisseling met de korfballers uit het Duitse Wesseling. Dit jaar was er vanuit TuSS de vraag gekomen om ook jeugdkorfballers mee te nemen. Uiteraard was dit geen probleem en na wat overleg werd afgesproken dat de A3 mede zou reizen. Omdat Anne als speelster van het derde moest opdraven, werd Erik gecontracteerd om de training en coaching van de A3 daar ter plekke te verzorgen. Ondergetekende werd ook uitgenodigd (zonder contract) om van de partij te zijn. Als begeleiding (voor de A3 en een beetje voor het 3e) en een extra auto was ook wel handig.

Dat we krap op tijd in Wesseling aankwamen lag niet aan de luitjes van de A3. Die stonden keurig op tijd met mega grote tassen, slaapzakken, kussens en een grote hoeveelheid energy drank klaar. Lag het nu aan Michiel of aan Dennis (wie het weet mag het zeggen), maar het feit was wel dat we een half uur later dan gepland wegreden. Grote drukte op de Duitse snelwegen en een klein accident zorgden er vervolgens voor dat we tegen enen de sporthal bestraden. Behalve Roel dan, die moesten we telefonisch binnen loodsen, ondanks dat hij toch de geweldige padvindster Lotte, Franca en Esther bij zich had. Omdat uw stukjesschrijfster niet zou meedoen aan de sportieve activiteiten die direct begonnen, kon zij zich volledig toeleggen op de koffie, thee, frisdrank en diverse soorten cake (noten, kwark, chocola) die onze gastheren en vrouwen voor ons klaar hadden staan.

De A3 begon met een korfbaltrainings met as meest opvallende onderdeel een stukje balgoochelen, waar onze hoofdtrainer jaloers op zou zijn. Misschien moet Michiel Ligt hierover maar eens contact opnemen met Erik. En daarna gelijk ook bij Ben langs. Ben had de taak van trainer en teambuilder van het 3^e op zich genomen en in deze hoedanigheid liet hij een aantal spelen uitvoeren die de teamspirit zeer verhoogde. Er werd begonnen met een tafeltennis-volleybal-achtig spel. Twee tegen twee met een bank als net. Wat was nu het meest effectief, slimheid of domme kracht? Bij het volgende spel mocht een hulpmiddel gebruikt worden. Een handdoek. Niet om in de spreekwoordelijke ring te gooien, maar om de bal mee op te vangen en door te spelen. Nu kwam er ook nog een behoorlijke portie handigheid en creativiteit om de hoek kijken. Franca en Esther wisten daar een geheel eigen invulling aan te geven..

En dan het echte werk. Een heuse interland. Als eerste de A3 tussen de lijnen (wat het derde in die tijd gedaan heeft was niet zichtbaar, dus daar kunnen we (ik) alleen maar naar raden). Bij het opstelen was eigenlijk al duidelijk dat Dindoa meer doelpunten zou gaan maken dan de tegenstander. Het verschil in leeftijd en ervaring was eigenlijk net iets te groot voor een echte wedstrijd. De eindstand, 6-25, illustreert dit duidelijk. Toch voor beide partijen leermomenten genoeg. Waar die van onze kant dan zaten, mag een ieder voor zich invullen.

Het derde pakte deze interland zeer serieus op, en zo hoort het ook. Het niveau van de Duitser viel ietswat tegen, maar ondanks het grote verschil bleven ze gemotiveerd spelen. Voor een jonge korfbalclub als Tüss Wesseling zijn dit soort wedstrijden heel leerzaam. De ervaring die ze hiermee opdoen geeft ze weer een hoop stof om mee aan de gang te gaan. Na 2x 30 minuten stond het scorebord op 13-28. Doelpunt van de wedstrijd werd gescoord door Marco, aldus de kenners langs de lijn. Hoewel de scheidsrechter er anders over dacht, vonden diezelfde kenners overigens dat deze mooie score net zo mooi verdedigd werd.

Vervolgens een spannend moment: de verdeling van de slaapplaatsen. En daar was goed over nagedacht. Met z’n tweeën, vieren of zelfs zessen op één adres, verspreid over Wesseling en omgeving. In de gastgezinnen werd die avond ook voor de inwendige mens gezorgd. En het moet gezegd, ook dit hadden onze Gastgeber weer piekfijn voor elkaar. De diverse menu’s varieerden van Auslauf (overschotel) en een bijzondere lasagne (waarvan Franca het recept heeft gescoord, dus dat schept verplichtingen!) tot pizza’s waarbij de ingrediënten uitwisselbaar bleken te zijn. En het bleek een goede zaal dat er flink gegeten was, want deze energie hadden we ook wel nodig voor de zware GPS puzzeltocht die ons te wachten stond en bovendien moest dit een stevige bodem zijn voor de alcoholica die daarna genuttigd ging worden.

De puzzeltocht was een beleving op zich. Was het typisch Duits dat we te maken kregen met de benen van de kerktoren, genummerde bomen op een kerkhof en pratende schapen? In ieder geval was het de groep waarin ondergetekende meeliep, die de snelste tijd neerzette, maar wat, zeer ten onrechte, niet gewaardeerd werd met de hoofdprijs. Toen wij terugkeerden naar het gezellige clubhuis van de plaatselijke schuttersvereniging, zat daar tot onze grote verbazing de groep die als tweede vertrokken was een zeer intelligent kaartspel te spelen onder het genot van 1,2,3,4,5,6, veel …… glazen gerstenat. Hoe was dat mogelijk? Hadden zij uit onmacht na de eerste opdracht maar de thuiscoördinaten in de GPS ingetoetst?

Maar zoals aan alles, kwam er ook aan dit gezellig samenzijn een einde. De jeugd was al opgehaald en ook de senioren wilden nog wel een paar uurtjes machtrust proberen te scoren. Dat niet iedereen hier hetzelfde over dacht, moge duidelijk zijn. Maar omdat wij afhankelijk waren van onze Duitse gastheer en tevens gids, was ook onze aftocht onvermijdelijk. Op allerlei manieren probeerden Dennis en Michiel toch nog te ontsnappen, maar na kordaat optreden van Hilde zaten ook zij eindelijk in de auto “um nach Hause zu gehen”. Eerst nog jaloers op Toel, Ben, Maarten, Erik, Anne en Eline die nog wel even het nachtleven van Wesseling gingen verkennen, maar zodra wij op onze slaapplaats arriveerden, waren deze gevoelens over. Ondanks deze heerlijke lange nacht, toch nog wel wat “”Kopfscherzen” de volgende ochtend, maar dat weerhield ons er niet van om op het heerlijke ontbijt aan te vallen. Warme broodjes, koffie, thee, jus d’orange, heerlijk beleg ect.ect.ect een vier sterren locatie.

En toen weer op weg naar de sporthal. En wat schetst onze (in ieder geval de mijne) verbazing…. Iedereen was keurig op tijd aanwezig, zelfs de meest notoire doorzakker. En wat nog opmerkelijker was…… iedereen deed ook weer vol overgave mee. Deze ochtend stond alles in het teken van “samen en gemixed”. Om te beginnen het warming-up spel. Wederom een kaartspel, maar het leek in de verste verte niet op het spel dat de avond daarvoor gespeeld werd. Een soort estafette, waarbij kaarten gehaald moesten worden aan de overkant van de zaal. Een foute kaart liet je liggen en een goede kaart nam je mee. Een leuk opwarmertje en je zag inderdaad het tempo oplopen naarmate het spel vorderde.

Daarna met dezelfde groepjes schieten tot je een ons weegt. Nog niet iedereen had het vizier op scherp staan, maar aan het einde van de rit was er een groepje dat drie van de zes wedstrijdjes gewonnen had en zij werden tot winnaars uitgeroepen. Vervolgens monokorfbal op drie veldjes tegelijk. Verliezers zakten af naar ‘de hel’ en winnaar stegen op naar ‘de hemel’. Wat het verschil tussen beide locaties was is mij niet geheel duidelijk geworden. In ieder geval waren er wel wat opvallende zaken te melden. Zoals Erik, die ondanks zijn constant afzakkende broek, onvermoeibaar van hot naar her spurtte. En Dennis die een bewegelijkheid ten toon spreidde, die hij zonder het nuttige van alcohol nooit zou kunnen laten zien. Steffan was wel heel bijzonder scherp en scoorde (ja zelfs 2x!) van grote afstand (“dat doet ie anders nooit!!”). Franca scoorde zonder de korf te raken en Roel wist (echter na alleenspel) tot een geweldige flitsende combinatie te komen met Anouk, waardoor een Tüss speelster het makkelijk kon afronden.

En nog was de koek niet op en nog steeds was iedereen op de been. Afsluitend nog een echte partij op het grote veld. Het gemixed spelen werd voor een gedeelte los gelaten, want de dames durfden de uitdaging wel aan om het tegen de heren op te nemen. De uiteindelijke eindstand is uw verslaggever ontgaan, maar wat wel geregistreerd werd, was het feit dat de zeer moeilijk tot scoren kwamen en dat de dames regelmatig de heren dolden. En toen de dame ook nog een met het dubbele aantal speelsters opkwamen, wisten de heren helemaal niet meer waar ze kijken moesten.

En zo eindigde deze korfbaluitwisseling. Na nog een gezamenlijke afsluiting met natuurlijk speechjes en kadootjes, werd er gedouched en maakten we ons op voor de terugreis. O ja, en nog even zo’n heerlijke plak cake meegepakt, want die waren gewoon weer vers aangevoerd die morgen. De thuisreis verliep een stuk vlotter dan de heenreis. Halverwege nog een hapje gegeten en zo rond vijf uur ’s middags was iedereen weer thuis.

Eindconclusie: goede korfballers zijn snelle padvinders en slechte padvinders beginnen te snel met drinken.

Margriet.

De commissie

Bij wie moet je zijn voor welke vragen? Hieronder staan de leden van de commissie.